Diagnoza integracji sensorycznej (SI)

Diagnoza integracji sensorycznej Praga Południe

Integracja sensoryczna to proces, dzięki któremu nasz mózg odbiera i porządkuje informacje ze zmysłów (dotyku, równowagi, ruchu, wzroku, słuchu, smaku i węchu), a następnie wykorzystuje je do odpowiedniego reagowania na otoczenie. Jeśli ten proces przebiega prawidłowo, dziecko potrafi uczyć się, bawić i radzić sobie z codziennymi zadaniami bez przeszkód. Gdy pojawiają się trudności – mogą występować problemy z zachowaniem, emocjami, koncentracją czy motoryką.

Pełną diagnozę SI wykonuje się zwykle od około 4 roku życia, kiedy dziecko potrafi już uczestniczyć w prostych zadaniach i standaryzowanych próbach. Pierwsze obserwacje i konsultacje zdecydowanie warto przeprowadzić wcześniej, jeśli rodzice lub specjaliści zauważają niepokojące sygnały w rozwoju malucha.

Diagnoza integracji sensorycznej (SI)

Diagnoza integracji sensorycznej jest wskazana dla dzieci, które:

  • są nadmiernie ruchliwe, impulsywne lub przeciwnie – wycofane, wolne, apatyczne,
  • mają trudności z koncentracją i nauką,
  • źle reagują na hałas, dotyk, jasne światło lub zapachy,
  • unikają aktywności ruchowych lub przeciwnie – nieustannie poszukują ruchu,
  • mają problemy z koordynacją, równowagą, opóźnienia w rozwoju motorycznym,
  • mają trudności z jedzeniem (wybiórczość pokarmowa), ubieraniem się, myciem, czesaniem,
  • często się złoszczą, są nadwrażliwe emocjonalnie.

Jak wygląda proces diagnozy?

01

Kwestionariusz>
Rodzice wypełniają specjalne kwestionariusze dotyczące rozwoju dziecka, jego zachowań, reakcji na bodźce (np. hałas, dotyk, ruch) oraz codziennego funkcjonowania. To pierwszy krok, który pozwala terapeucie lepiej zrozumieć trudności i mocne strony dziecka.

02

Wywiad z rodzicem/opiekunem
Terapeuta rozmawia z rodzicem, aby zebrać dokładne informacje o przebiegu rozwoju dziecka: okres ciąży i porodu, etapy rozwoju ruchowego i mowy, zdrowie dziecka, typowe zachowania w domu i w grupie rówieśniczej. Wywiad pozwala powiązać obecne trudności z historią rozwoju dziecka.

03

Obserwacja i próby diagnostyczne z dzieckiem
Dziecko uczestniczy w zabawach i zadaniach ruchowych w sali SI – np. huśtanie, wspinanie, turlanie, zabawy równoważne czy manipulacyjne. Terapeuta sprawdza: reakcje na różne bodźce zmysłowe (dotyk, ruch, dźwięki), koordynację, równowagę i planowanie ruchu, sposób regulacji emocji w nowych sytuacjach. Dla dziecka to wygląda jak zabawa, a dla specjalisty – źródło cennych informacji.

04

Omówienie wyników i rekomendacje
Po zakończeniu obserwacji terapeuta przygotowuje podsumowanie diagnozy. Rodzice otrzymują:opis mocnych stron i trudności dziecka, informację, czy potrzebna jest terapia SI, wskazówki do codziennej pracy z dzieckiem w domu i przedszkolu/szkole.

Twoje dziecko czuje świat mocniej niż inni? Pomóż mu odnaleźć równowagę

Twoje dziecko nadmiernie kocha się huśtać (lub tego unika), nie znosi metek w ubraniach, trudno mu w miejscach głośnych? To mogą być sygnały zaburzeń integracji sensorycznej. Wczesna diagnoza SI pozwala zrozumieć, skąd biorą się trudności – i jak pomóc dziecku rozwijać się w pełni jego możliwości

Najczęściej
zadawane pytania

To proces, w którym terapeuta ocenia, jak dziecko odbiera, przetwarza i wykorzystuje bodźce zmysłowe (np. dotyk, równowaga, ruch, słuch, wzrok). Celem jest sprawdzenie, czy system nerwowy dziecka prawidłowo organizuje informacje zmysłowe i jak to wpływa na jego codzienne funkcjonowanie.
Zazwyczaj od 2 do 3 spotkań po 45–60 minut. Czasem potrzebne są dodatkowe obserwacje, szczególnie przy młodszych dzieciach.
Diagnozę mogą prowadzić wyłącznie certyfikowani terapeuci integracji sensorycznej, którzy ukończyli specjalistyczne szkolenia.
Nie ma specjalnych przygotowań. Warto jednak: zabrać dokumentację medyczną i psychologiczną dziecka (jeśli jest), przygotować informacje o trudnościach zauważonych w domu i przedszkolu/szkole, ubrać dziecko wygodnie, by mogło swobodnie się poruszać.
Nie. Diagnoza SI skupia się na przetwarzaniu bodźców zmysłowych i funkcjonowaniu ruchowym, ale często jest uzupełnieniem diagnozy psychologicznej, logopedycznej czy pedagogicznej. Wiele dzieci korzysta z połączenia tych perspektyw.
Nie zawsze. Czasem wystarczy obserwacja, drobne zmiany w otoczeniu lub wskazówki dla rodziców i nauczycieli. Terapię zaleca się, jeśli trudności znacząco wpływają na codzienne życie dziecka.
Terapeuta może zalecić ponowne badanie co rok (jeśli uzna to za potrzebne), aby sprawdzić postępy i dostosować plan terapii.
Nie. Diagnoza odbywa się w formie zabawy – dziecko wspina się, huśta, rzuca piłką, dotyka różnych faktur. Terapeuta obserwuje jego reakcje i zachowania. Często dzieci wychodzą z badania zadowolone, bo miały okazję bawić się w ciekawy sposób.
Jeśli zauważasz, że Twoje dziecko inaczej reaguje na dźwięki, dotyk czy ruch niż rówieśnicy – np. zatyka uszy, nie znosi metek, nie lubi mycia włosów, często się potyka, unika zabaw ruchowych albo odwrotnie – „nie może ustać w miejscu” – diagnoza SI pomoże odpowiedzieć na pytanie dlaczego tak się dzieje i jak mu pomóc
Terapeuta zaproponuje plan wsparcia: terapię w sali SI, proste ćwiczenia do domu albo zmiany w codziennym otoczeniu (np. dostosowanie ubrań, miejsca do nauki, sposobów zabawy). To nie jest „wyrok”, tylko wskazówki, jak pomóc dziecku funkcjonować łatwiej.
Nie. Diagnoza SI bada tylko funkcjonowanie sensoryczne i ruchowe. Może być uzupełnieniem innych diagnoz (psychologicznej, logopedycznej, psychiatrycznej). Dziecko może mieć wyłącznie trudności sensoryczne, ale też mogą one współwystępować z innymi wyzwaniami.

Wsparcie dla Twojego
dziecka zaczyna się tutaj

Umów wizytę
Wsparcie dla dziecka